.......اگر بگذارنـــــــــد

علی صدیقیان بیدگلی




21

اگر صد بار برخیزد،همان بر خاک بنشیند                                  به بال دیگران هر کس بوَد چون تیر، پروازش.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

........................

22

ندارد چشم احسان از خسیسان، همت قانع                      محالست استخوان را از دهان سگ،هما گیرد.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

........................

23

مِهر، روشن نکند،خانه ی بی روزن را                                    دل بیدار، ز چشم نگران، باید جُست.

                                                                                                                  «صائب تبریزی»

.........................

24

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد                                   بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد.

                                                                                                                     «سعدی»

........................

25

چه کوتاهست شبهای وصال دوستان،« صائب »                        خدا از عمر ما ،بر عمر این شبها بیفزاید.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

......................

26

چشم تو را به سرمه کشیدن چه احتیاج ؟                                 کوته کن این بهانه ی دنباله دار را .

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

.......................

27

من از بی قدری خار سر دیوار دانستم                                   که ناکس ،کس نمیگردد از این بالا نشینیها.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

.......................

28

عشق، سازد ز هوس پاک دل آدم را                                     دزد چون شحنه شود،امن کند عالم را.

                                                                                                                     «صائب تبریزی»

........................

29

هر که پا کج میگذارد،ما دل خود میخوریم                         شیشه ی ناموس عالم در بغل داریم ما.

                                                                                                                      «صائب تبریزی»

........................

30

خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی                 نه چون کارت به جان آید ،خدا از جان و دل خوانی.

                                                                                                                          «سعدی»

.........................

31

سر بلندی گر که خواهی،با همه یکرنگ باش                     قالی از صد رنگیش،در زیر پا افتاده است.

                                                                                                                              ؟

.........................

32

صد حیف که ما پیر جهاندیده نبودیم                                   روزی که رسیدیم به ایام جوانی.

                                                                                                                «واعظ قزوینی»

........................

33

دگر درمان دردش دیر شد دل                                             چه زود از سِیر عالم،سیر شد دل

دل پیران جوان دیدم ولی من                                             جوان بودم که ناگه پیر شد دل.

                                                                                                                     «شهریار»

........................

34

خارم ولی گلاب زمن میتوان گرفت                                      از بس که بوی همدمی گل گرفته ام.

                                                                                                                «لطفی نیشابوری»

.......................

35

هیچکس هرگز نمیسوزد چراغش تا به صبح                        خوش مخند ای صبح صادق،بر شب تار کسی

                                                                                                                               ؟

......................

36

هر کس بد ما  به خلق گوید                          ما صورت او نمی خراشیم

 

ما خوبی او به خلق گوییم                            تا هر دو دروغ گفته باشیم

                                                                                                                                  ؟

.....................

در سالروز وفات «دکتر شریعتی» باشیم و از این بزرگوار،سخنانی نقل نکنیم،کمال بی انصافیست:

 

1

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم و به خدا فکرکنم ،تا این که در مسجد بشینم و به کفشهایم فکر کنم.

........................

2

با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو ،که در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش.

.........................

3

تو هرچه می خواهی باش ، اما ... آدم باش !!!

چقدر نشنیدن ها و نشناختن ها و نفهمیدن ها است که به این مردم،

 آسایش و خوشبختی بخشیده است !!!

مگر نمی دانی بزرگ ترین دشمن آدمی فهم اوست؟

 پس تا می توانی خر باش تا خوش باشی.

امروز گرسنگی فکر ، از گرسنگی نان فاجعه انگیزتر است .

برای خوشبخت بودن ، به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن !

...........................

4

نامم را پدرم انتخاب کرد!

 نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!

 دیگر بس است!

 راهم را خودم انتخاب خواهم کرد...

........................

نوشته شده در ٢٩ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()



1

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست      چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است.

                                                                                                            « صائب تبریزی»

........................

2

به نرمی،تندخویان را ذلیل خود توان کردن            کند خاکستر آخر؛زیر دست خویش اخگر را.

                                                                                                         «طوفان مازندرانی»

..........................

3

تا دلی آتش نگیرد،حرف جانسوزی نگوید                  حال ما خواهی اگر،از گفته ی ما جستجو کن.

                                                                                                             « نظام وفا»

........................         

4

چون وا نمیکنی گرهی؛خود گره مباش                   ابرو گشاده باش،چو دستت گشاده نیست.                            

                                                                                                          «صائب تبریزی»

.......................

5

دست طلب چو پیش کسان میکنی دراز                         پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

........................

6

دست از کرم به عذر تُنُک مایگی مشوی                          برگی بر آب ،کشتی صد مور میشود.

                                                                                                                 «ناظم هروی»

........................

7

دور دستان را به احسان یاد کردن همت است               ورنه هر نخلی، به پای خود ثمر می افکند.

                                                                                                                  «صائب تبریزی»

........................

8

ریشه ی نخل کهنسال از جوان افزونترست                     بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

9

ز یاران کینه هرگز در دل یاران، نمیماند                       به روی آب جای قطره ی باران نمیماند.

                                                                                                                  «طاهر قزوینی»

......................

10

سخن خوبست ز اول ،خاطر کس را نرنجاند                  که بعد از گفتگو سودی ندارد،لب گزیدنها

                                                                                                                «قصاب کاشانی»

 ......................

11

شاه را به بُوَد از طاعت صد ساله و زهد                           قدر یکساعت عمری که در آن داد کند.

                                                                                                                      «حافظ»

......................

12

شد از فشار گردون،مویم سپید و سر زد                       شیری که خورده بودم؛در روزگار طفلی.

                                                                                                                «صائب تبریزی»

......................

13

طعنه ی خلق و جفای فلک و جور رقیب                        همه هیچند،اگر یار موافق باشد.

                                                                                                           «شوریده شیرازی»

.......................

14

کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی                             شوی ز کرده پشیمان، به هم توانی بست.

 

                                                                                                                 «کلیم کاشانی»

.......................

15

مبین در سرفرازی،هیچ خردی را به چشم کم                  که جا در دیده ی خود میدهد،خورشید شبنم را.

                                                                                                                «صائب تبریزی»

........................

16

معیار دوستان دغل،روز حاجتست                                    قرضی برای تجربه از دوستان طلب.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

17

نیست ظالم را پس از مظلوم چندان فرصتی                         شمع با پروانه در یکشب ز محفل میرود.

                                                                                                                 «هاشمی همدانی»

  ......................

18

هر محنتی که میکشم از تنگی قفس                                       کفران نعمتیست که در باغ کرده ام.

                                                                                                                «حاجب شیرازی»

.......................

19

افتادگی نکوست،اما به جای خویش                                   چوبی که نرم گشت،خورَد موریانه اش.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

20

در گشادِ کار ما،هر کس سری در جَیب برد                              مشکل دیگر به کار مشکلم افزوده شد.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»                                                                                                                                                                                                                             

نوشته شده در ٢٦ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()



نمیدانم تاکنون برنامه های مثلا ادبی صدا و سیما را دیده اید؟زمانی که بنا میشود مجری یا مهمان برنامه، تفالی به دیوان حافظ بزند و از بینندگان یا شنوندگان درخواست میکنند که نیت کنند و «شاخه نبات »را قسم دهند که جوابشان را از «خواجه» ؛بگیرند.

نمیدانم چرا همیشه در این برنامه های دیداری یا شنیداری، یوسف گمگشته به کنعان باز میگردد و ما نباید غمی بخوریم و یا صبا به تهنیت پیر میفروش می آید و یا مژده میرسد که ایام غم نخواهد ماند یا  .........اما تا کنون دیده اید یا شنیده اید که مثلا بهروز رضوی با آن صدای بمش یا دیگران بعد از آن حالات معنوی تصنعی و چشم بستن های آن چنانی؛ به غزل زیر برسند؟ 

 

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند             چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند.

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس                   توبه فرمایان چرا خود ،توبه کمتر می‌کنند.

گوییا باور نمی‌دارند، روز داوری                                    کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند.

یا رب این نودولتان را بر خر خودشان نشان                کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند.

ای گدای خانقه، برجه که در دیر مغان                                 می‌دهند آبی که دل‌ها را توانگر می‌کنند.

حسن بی‌پایان او چندان که عاشق می‌کشد                      زمره ی دیگر به عشق از غیب ،سر بر می‌کنند.

بر در میخانه ی عشق، ای ملک تسبیح گوی                      کاندر آن جا طینت آدم مخمر می‌کنند.

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت:                    قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند.

 

..................

پ ن 1: اگر کسی سراغ دارد در برنامه ای ،حافظ و شاخ نبات و مجری و دیگر عوامل، دست در دست هم این غزل را رونمایی کرده باشند ، به من کمترین هم اطلاع دهد.

..................

پ ن 2: عکس مرتبط، داشتم اما نذاشتم.

چی؟ چرا نذاشتم؟ مگر اینجا کشور آزادیها نیست؟ مگر دموکراسی حاکم نیست؟ خب دلم نخواست بذارم. والّا

..........................


نو یسنده: اینجانب
جمعه 21 خرداد1389 ساعت: 14:45
سلام
علی آقا، همشهری عزیز، فامیل عزیز، امیدوارم حالتان خوب باشد
اولین باره وبلاگتون رو وارد میشم. کاملا اتفاقی.
چند پست اخیرتون رو خوندم. یادم هست که موقع انتخابات نهم شما می گفتید که مگر دولت های قبلی چه کرده اند که حالا ما برویم رآی بدهیم، حالا چطور شده که می نویسید دوران آقای خاتمی دوران شادی شما بوده است.
و یادم هست که موقعی که یکی از.......... از کنار ما با ماشینش رد شد و من برایش دست بلند کردم و سلام کردم شما از این کار من اظهار تنفر کردید و ... ،و الان هم که " واعظان کاین جلوه در محراب و... " و در حالی که این آسِدممّد شما داخل لباس پیغمبر با بانوان جوان دست می دهند و دست تأیید برشانه هاشان می زنند(ای کاش این دست ها یک بار شانه های پیرمرد های زحمتکش روستایی ما رو هم لمس می کرد) و امثال شما ایشان را در حد یک رییس مکتب می پرستند.
مشکل ما اینه که همیشه از پارتی بازی ... و از این جور کارا دادمون هواست و خودمون تا یه همچین موقعیتی گیر آوردیم چارچنگولی می چسبیم.
"... مشکل ما این است که نه خواستیم و نه می خواهیم که خودمان را اصلاح بکنیم. اگر این کار را کردیم به تدریج همه دنیا اصلاح می شود ..."(مرحوم آیت الله بهجت)
به هر حال خدا عاقبت همه ما رو به خیر کنه و یه خورده انصاف.
سایتی که نوشتم مال خودم نیست فقط عضوی از اون هستم.
یا علی
....................
وب سایت
نویسنده: برای دوست و همشهری عزیزم: اینجانب
جمعه 21 خرداد1389 ساعت: 15:14
همشهری عزیز؛فامیل عزیز، ناشناس شناخته شده ی عزیز،
ظهر عالی بخیر.
تا آنجا که به یاد دارم دو دوره به آقای خاتمی، همان"آ  سد ممد" شما رای داده ام. (در اسلام شما نیامده که انسانها را تحقیر آمیز، خطاب نکنید؟)با افتخار هم رای داده ام.بعد از این همه سال هنوز هم از این رایم احساس غرور میکنم.دوره ای سرخورده شده بودم و شاید اشاره ی شما به آن دوره است،انکار نمیکنم هر چند به یاد ندارم آن روز را و آن جمله را.مثل خیلی ها رنگ هم عوض نکرده ام. با وزیدن بادهای موافق و مخالف هم خودم مانده ام.مگر آنکه به این نتیجه رسیده باشم که به اشتباه رفته ام.هیچگاه مرادی نداشته ام و مرید چشم و گوش بسته هم نبوده ام .شکر خدا همیشه خودم بوده ام. نه نانی بریده ام، نه زیر آبی زده ام، نه رانتی بوده که از آن استفاده کنم و گواه آن ماندن ده ساله ام در این شهر غریبست در حالیکه امثال شما سالهاست که در شهر و دیار خویشید. کمی انصاف هم چیز خوبیست برادر مثلا ناشناس من.(داستان ده ساله ی مرا که حفظی .)
شما اینجنانبان، جز ایراد گرفتن و انتقاد ، کار دیگری هم کرده اید؟
خوبست به یکی از پستهای آقای بیدگلی که در مورد فوت آقای بلالی بود نگاهی بیندازید و در قسمت نظرات، ببینید که چه نوشته ام.خسته نکنید خودتان را،کپی میکنم برای شما اینجانبان:

..................................
نویسنده: علی صدیقیان
چهارشنبه 5 خرداد1389 ساعت: 14:12
به معنای واقعی کلمه، روحانی بودند. من ایشان را میشناختم و اینجا در مبارکه هم که هستم گاهی در میان همکاران به روش و منش ایشان اشاره میکنم، بدون آنکه دیگران بدانند این شخص کیست.
خداوند رحمتش کند.

................................
کمی منصف باشیم برادر من، جایی خراب نمیشود، یعنی خرابتر از این نمیشود.
با این وجود،خوشحالم که نشانه ای از ادب و بزرگی در نوشته ات هست، با این که خط فکریمان به شدت جدای از همست ،بی حرمتی نسبت به من روا نداشتی و این در زمانه ای که ادبیات لمپنی،ادبیات غالب و مرسومست، نعمتیست شایسته ی تکریم.

موفق باشید/خدای مظلومان نگهدارتان

نوشته شده در ۱۸ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٦:٢٥ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()



داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پیغام‌                                 که‌ کند مادر تو با من‌ جنگ‌                                       

هرکجا بیندم‌ از دور کند                                         چهره‌ پرچین‌ و جبین‌ پر آژنگ‌ 

با نگاه‌ غضب‌ آلود زند                                             بر دل‌ نازک‌ من‌ تیر خدنگ‌       

مادر سنگدلت‌ تا زنده‌ است‌                                    شهد در کام‌ من‌ و توست‌ شرنگ‌ 

نشوم‌ یکدل‌ و یکرنگ‌ تو را                                       تا نسازی دل‌ او از خون‌ رنگ‌ 

گر تو خواهی‌ به‌ وصالم‌ برسی‌                               باید این‌ ساعت، بی‌ خوف‌ و درنگ‌ 

روی و سینه‌ ی تنگش‌ بدری‌                                  دل‌ برون‌ آری از آن‌ سینه ی‌ تنگ‌ 

گرم‌ و خونین‌ به‌ منش‌ باز آری                                 تا برد زاینه‌ ی قلبم‌ زنگ 

عاشق‌ بی‌ خرد ناهنجار                                         نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بی‌ عصمت‌ و ننگ‌

حرمت‌ مادری‌ از یاد ببرد                                        خیره‌ از باده‌ و دیوانه‌ زبنگ‌ 

رفت‌ و مادر را افکند به‌ خاک‌                                    سینه‌ بدرید و دل‌ آورد به‌ چنگ‌ 

قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود                                 دل‌ مادر به‌ کفش‌ چون‌ نارنگ‌ 

از قضا خورد دم‌ در به‌ زمین‌                                     و اندکی‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌ 

وان‌  دل‌ گرم‌ که‌ جان‌ داشت‌ هنوز                           اوفتاد از کف‌ آن‌ بی‌ فرهنگ‌ 

از زمین‌ باز چو برخاست‌ نمود                                 پی‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌  

دید کز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌                                 آید آهسته‌ برون‌ این‌ آهنگ‌:  

«آه‌ دست‌ پسرم‌ یافت‌ خراش‌                         آه‌ پای پسرم‌ خورد به‌ سنگ‌»    

 

...................................

پ ن 1:ایرج‌ میرزا جلال‌ الملک‌ شاعر توانای‌ ایران‌ در اواخر دوره ی‌ ‌قاجاریه در سال‌ 1251ه.ش‌ در تبریز بدنیا آمد . پدر وی‌ غلامحسین‌ میرزا ملقب‌ به‌ صدر الشعرا(با تخلص‌ بهجت‌)از شعرای‌ معروف‌ عصر خود بود و جدش‌ ملک‌ ایرج‌ میرزا پسر فتحعلی‌ شاه‌ نیز اهل‌ شعر وادب‌ بود وبا تخلص‌ انصاف‌ شعر می‌ سرود............. سالهای‌ پایانی‌ عمر ایرج‌ میرزا با فقر و پریشانی‌ گذشت‌ و در سال‌ 1344 ه.ش‌ درتهران‌ درگذشت‌ و در گورستان‌ ظهیر الدوله‌ به‌ خاک‌ سپرده‌ شد.

 ...................................

پ ن 2:اولین آشنایی من با ایرج میرزا به سالهای آخر دبیرستان بازمیگردد. آن زمان که دیوانی نقطه چین دار از این شاعر را یافته بودیم و میخواندیم و ........

اما روانی طبع این شاعر ، چیزیست که همگان به آن اذعان دارند.شعر "گویند مرا چو زاد مادر" شعریست که با تمام سادگی و روانی، بار معنایی بالایی دارد که به نظرم در کتابهای درسی سالیان پیش به بچه ها آموخته میشده است.

هر چند شعرهای به قول عده ای، مبتذل این شاعر، ارج و قرب این شاعر را در دید دیگران کاسته است.

شعر« قلب مادر»، شعر زیباییست که از یک قطعه ی آلمانی ، ترجمه شده و بکار گرفتن قافیه های سخت، توانمندیهای بالای این شاعر را نشان میدهد.

نوشته شده در ۱۳ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()




این روزها به شدت درگیر کارهای انتقالیم هستم. بعد از 10 سال ،ماندن و جان کندن در این شهر ، باید به هر کسی برای انتقالیم، رو بزنم؛ 4 سال دوره ی دانشگاه را هم به این 10 سال اضافه کنید، میشود 14 سال، یعنی نیمی از دوران خدمتم را در شهری ، غیر از شهر خودم گذرانده ام و تازه هیچ تضمینی هم نیست که سال دیگر در شهر خودم باشم.هفته ی پیش به همراه همسرم به اداره کل رفتیم. کلی به یکدیگر سفارش کردیم که فلان حرف را بزنیم، فلان جمله را نگوییم و توصیه های همیشگی همسرم که به اعصاب خودت مسلط باش، من هر وقت در ادارات( هر کجا که باشد) رفتاری، ارباب-رعیتی میبینم، از کوره در میروم. البته فکر میکنم همه همین خصلت را دارند، اما من شدید تر ، عکس العمل نشان میدهم ، دست خودم هم نیست، از اینکه شخصیت وشعورم به بازی گرفته شود بیزارم.خوشبختانه در اداره کل از کوره در نرفتم، به خودم مسلط بودم، زاویه ی گردنم زاویه ای 45 درجه بود، همان زاویه ی مطلوب پاچه خواری، تُن صدایم پایین بود، دستهایم به حالت بسته، جلو شکمم بود و همه چیز به خوبی پیش رفت و فقط یک مشکل ناچیز باقی ماند و آن هم مشکل ساده ی انتقالی بودکه حل نشد!!

چند ماهیست که اداره کل ، رییس ندارد و با سرپرست اداره میشود، قرار ملاقاتی برای امروز تنظیم شد تا با سرپرست، ملاقات کنیم و حرفهایمان را به او بزنیم.امروز  قبل از رفتن به اصفهان، به من خبر دادند که دقیقا همین  امروز مراسم معارفه ی رییس جدید است، به اداره کل نیا!!قرار شد هفته ی دیگر بروم، خدا میداند هفته ی دیگر چه اتفاقی می افتد!!

اداره ی آموزش و پرورش مبارکه هم رییس ندارد(جمله هایی از این دست را شنیده اید: چیزی به اسم شانس وجود ندارد و ......... من کلا بعد از شنیدن این جملات ، حالت تهوع شدیدی را در خودم احساس میکنم)

رییس قبلی اداره، فرماندار شهرستان شده( حالا هی بگویید: آموزش و پرورشِ بی بضاعت؛ بی پشتوانه.......!!!)چون ایشان در جریان مشکلات من بود به دیدارشان رفتم با همان زاویه ی 45 درجه ی معروف!!. برخورد فرماندار، خوب و توام با احترام بود، حداقل هنگام خروج، حس مچاله شدن نداشتم، قول داد که اگر بتواند مساعدت کند، تماسی هم با اداره گرفت و توصیه هایی کرد.

5 شنبه ی گذشته هم به کاشان رفتیم، هم برای دید و بازدید و هم پیگیری کارهای اداری.شنبه و یکشنبه به آموزش و پرورش کاشان رفتم.روز اول، چندان موفقیتی حاصل نشد اما روز دوم قولهایی داده شد، هرچند تمام مشکل من با مبارکه است، باید، مبدا که همان مبارکه است مرا آزاد کند تا مقصد، بتواند مرا جذب کند، ظاهرا از جانب کاشان ، مشکلی نیست.

به من میگویند: « توکل کن و صبور باش!!» حکایت من، حکایت آن شخصیست که در ته چاهی عمیق دست و پا میزد، یکی به او گفت:« صبر میکنی طناب بیاورم؟؟!!» گفت:« صبر نکنم چکار کنم؟؟»


در آموزش و پرورش کاشان؛ آقای «ش» را دیدم، همان آقای هم رشته ای و هم شهری که چند سالی را در مبارکه با هم بودیم.سابقه ی حضورش در مبارکه، 6 ماه از من کمتر بود، اما در اقدامی محیر العقول و غیر قابل توضیح، اما قابل فهم برای همه، در تابستان 4 یا 5 سال پیش به کاشان منتقل شد و چون اداره ی مبارکه، همیشه از کمبود نیرو مینالد؛ اما باید که ایشان منتقل میشد؛ ایشان را با عنوان نیرویی اداری!!  آ زاد کردند ، دبیر ریاضی شهرستان مبارکه، چند سالی رییس نهضت سواد آموزی کاشان بود و پس از آن هم جمعدار اموال اداره کاشان و حتما هر وقت که کیفورست و مثلا یک استکان چای را هُرت بالا میکشد  به ریش من هم میخندد.اراده بر این بود که به کاشان بیاید!! ( توضیح بیشتری که نمیتوانم بدهم.)

به یاد نماز خواندنهای آن چنانی این شخص افتادم، وقتی که ضاد « ولا الضالین» را طوری ادا میکرد که تلاطم ارکان عرش را به چشم خود میدیدی و چنان از « غیر المغضوب علیهم» گریزان بود که از هم نشینی با چنین دوستی به خود میبالیدی، اما غافل بودی که« مغضوب علیهم» تویی و او «سوگلی» ست و یا شاید هم « حورالعین»!!

امروز به اداره ی خودمان(مبارکه) هم رفتم، گفتم : مشکل دارم، نمی توانم، بگذارید بروم، من که نباید تاوان کمبود نیروهایتان را بدهم، تهدید کردم که اگر انتقالی ندهید، امسال مثل سالهای قبل ، کار نمی کنم، پای همه چیزش هم هستم . جواب، چیزی شبیه به این بود:« مشکل خودت است،هرکار میخواهی بکن!!»

آن سالها که آقای«ش» با چشم بندی، از مبارکه ، غیب شد و او را در کاشان یافتند، به رییس وقت اداره گفتم:« حق من بود که بروم». نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و گفت:« ما دخالتی نداشتیم،همه چیز کامپیوتری بود»( توجه دارید، کامپیوتر تشخیص داده که این آقا باید بشود رییس نهضت سواد آموزی کاشان!!) و وقتی به او گفتم:« پس چرا آن گلاب و نامه ی تشکر آمیز را به دست شما داد  نه کامپیوتر» با نعره ای ، درب خروجی را به من نشان داد و............

.....................

پ.ن.1: نخواستم کسی بفهمد آقای « ش» محمود خان شمشیریست. گفتم غیبت نکرده باشم.ظاهرا زبان تند و تیز من در مقابل شمشیر ها و امدادهای غیبی ، که به کمک ایشان آمد بی تاثیر بود.

...................

پ.ن.2: سه کس را شنیدم که غیبت رواست      وز این در گذشتی، چهارم خطاست.......

نوشته شده در ۱٠ خرداد ۱۳۸٩ساعت ۸:٥۸ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()


1

پست قبلیم را 12 شب پیش نوشتم و الان 12 روزه شده ام، البته کمی بیشتر، یعنی 34 سال و 12 روزه!!

این روزها سرم به کلاسهای تقویتی و خصوصی، گرمست و به قول یکی از دوستان،"پارو به دست" شده ام, یعنی پول پارو میکنم. پول پارو کردن در آموزش وپرورش!!!، میشود چیزی شبیه به جُک سال.اما هر چه که هست؛ حس و حال و رغبت چندانی برای به روز کردن نبود و شاید هم سوژه ای نبود، اضافه بر آن وقوع چند اتفاق در فضای مجازی ،که رغبتم را برای ننوشتن!!! چند برابر میکرد.

خستگی روزانه و افتادن در دام روزمرگی ها، مرا چنان بی رمق کرده که توانی برای پرداختن به امورات مورد علاقه نیست.

این روزها کتاب«خانوم» نوشته ی «مسعود بهنود» را در دست دارم. کتابی که داستان وار ، وقایع دوره ی مشروطه، به توپ بستن مجلس ،تبعید محمد علی شاه و.... را بررسی کرده است. اواخر شب که این کتاب را برای مطالعه برمیدارم، تنها چند صفحه ای را خوانده و نخوانده،خواب به سراغم می آید و........

....................

2

امروز"دوم خرداد" بود. و چه متفاوت بود دوم خرداد امروز با دوم خرداد 13 سال پیش: دوم خرداد 76را میگویم.

آن روز ها که دانشجویی 21 ساله بودم و گمان میکردم که حتما باید سهمی داشته باشم در خیزش مردم ایران!! اردیبهشت و خرداد آن سال مصادف با محرم بود و واعظان و منبریان، تمام تلاش خود را در حمایت از نامزد رقیب(چقدر رمزی حرف زدم واقعا!!) به عمل میاوردند.آن  سال که شبهای محرم به حسینیه ی محله ی پدری میرفتیم، واعظ محترم محل، با دلیل و بی دلیل، صحبتها را به بحث انتخابات میکشاند ، مردم را گوساله هایی تصور میکرد که حقیقت را نمیشناسند و باید که وحی منزل را به آنان ابلاغ کرد.یکی از شبها با آن روحانی محترم، درگیری لفظی پیدا کردم و از او خواستم که از این تریبون چنین حرفهایی را مطرح نکند.( ملاحظه میفرمایید که حماقت، سن و سال خاصی نمیشناسد!!)جوابش چیزی شبیه به این بود:«بچه !! بگو بزرگترت بیاد» در شب بعد، نوشته هایی از سخنان امام را تکثیر کردم و در میان مردم پخش کردم که مضمونش این بود:

« اگر همه به شما بگویند به فلان شخص رای دهید، شما خودتان باید به تشخیص برسید. مهم تشخیص خود شماست، نه نظر دیگران»

ولوله ای که آن شب در میان مردم افتاد جالب و به یاد ماندنی بود.

شبی که انتخابات برگزار شد، تا نیمه های شب، جلو درب فرمانداری بودیم و فردای آن روز، جشن و .... به هر حال، آن  4 سال گذشت و همه میدانند چگونه گذشت و 4 سال دوم هم، تا رسیدیم به سال 84( خب که چی؟؟ رسیدیم دیگه.منتظرید چی بنویسم؟؟! دلم نمیخواد بنویسم؛ زورم به بقیه نرسه، به خودم که میرسه!!)

امروز مدام به این موضوع ،فکر میکردم که چه رندانه، این روز باشکوه را  از حافظه ی این ملت کم حافظه ،پاک کردند.

و سوال اینجاست که آیا این روز باشکوه ؛ از حافظه ی تاریخ هم پاک خواهد شد؟؟


.........................

3

شفیعی کدکنی:

« پیش از شما، به سان شما بیشمارها؛

با تار عنکبوت نوشتند، روی باد:

کاین دولت خجسته ی جاوید، زنده باد!

..........................

4

لطفا به اینجا بروید و حتما در رای گیری شرکت کنید.(با تشکر از برزین عزیز)

 

نوشته شده در ٢ خرداد ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()

Design By : Pars Skin