.......اگر بگذارنـــــــــد

علی صدیقیان بیدگلی




21

اگر صد بار برخیزد،همان بر خاک بنشیند                                  به بال دیگران هر کس بوَد چون تیر، پروازش.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

........................

22

ندارد چشم احسان از خسیسان، همت قانع                      محالست استخوان را از دهان سگ،هما گیرد.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

........................

23

مِهر، روشن نکند،خانه ی بی روزن را                                    دل بیدار، ز چشم نگران، باید جُست.

                                                                                                                  «صائب تبریزی»

.........................

24

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد                                   بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد.

                                                                                                                     «سعدی»

........................

25

چه کوتاهست شبهای وصال دوستان،« صائب »                        خدا از عمر ما ،بر عمر این شبها بیفزاید.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

......................

26

چشم تو را به سرمه کشیدن چه احتیاج ؟                                 کوته کن این بهانه ی دنباله دار را .

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

.......................

27

من از بی قدری خار سر دیوار دانستم                                   که ناکس ،کس نمیگردد از این بالا نشینیها.

                                                                                                                   «صائب تبریزی»

.......................

28

عشق، سازد ز هوس پاک دل آدم را                                     دزد چون شحنه شود،امن کند عالم را.

                                                                                                                     «صائب تبریزی»

........................

29

هر که پا کج میگذارد،ما دل خود میخوریم                         شیشه ی ناموس عالم در بغل داریم ما.

                                                                                                                      «صائب تبریزی»

........................

30

خدا را در فراخی خوان و در عیش و تن آسانی                 نه چون کارت به جان آید ،خدا از جان و دل خوانی.

                                                                                                                          «سعدی»

.........................

31

سر بلندی گر که خواهی،با همه یکرنگ باش                     قالی از صد رنگیش،در زیر پا افتاده است.

                                                                                                                              ؟

.........................

32

صد حیف که ما پیر جهاندیده نبودیم                                   روزی که رسیدیم به ایام جوانی.

                                                                                                                «واعظ قزوینی»

........................

33

دگر درمان دردش دیر شد دل                                             چه زود از سِیر عالم،سیر شد دل

دل پیران جوان دیدم ولی من                                             جوان بودم که ناگه پیر شد دل.

                                                                                                                     «شهریار»

........................

34

خارم ولی گلاب زمن میتوان گرفت                                      از بس که بوی همدمی گل گرفته ام.

                                                                                                                «لطفی نیشابوری»

.......................

35

هیچکس هرگز نمیسوزد چراغش تا به صبح                        خوش مخند ای صبح صادق،بر شب تار کسی

                                                                                                                               ؟

......................

36

هر کس بد ما  به خلق گوید                          ما صورت او نمی خراشیم

 

ما خوبی او به خلق گوییم                            تا هر دو دروغ گفته باشیم

                                                                                                                                  ؟

.....................

در سالروز وفات «دکتر شریعتی» باشیم و از این بزرگوار،سخنانی نقل نکنیم،کمال بی انصافیست:

 

1

ترجیح میدهم با کفشهایم در خیابان راه بروم و به خدا فکرکنم ،تا این که در مسجد بشینم و به کفشهایم فکر کنم.

........................

2

با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو ،که در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش.

.........................

3

تو هرچه می خواهی باش ، اما ... آدم باش !!!

چقدر نشنیدن ها و نشناختن ها و نفهمیدن ها است که به این مردم،

 آسایش و خوشبختی بخشیده است !!!

مگر نمی دانی بزرگ ترین دشمن آدمی فهم اوست؟

 پس تا می توانی خر باش تا خوش باشی.

امروز گرسنگی فکر ، از گرسنگی نان فاجعه انگیزتر است .

برای خوشبخت بودن ، به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن !

...........................

4

نامم را پدرم انتخاب کرد!

 نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!

 دیگر بس است!

 راهم را خودم انتخاب خواهم کرد...

........................

نوشته شده در ٢٩ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٧:۱۱ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()

Design By : Pars Skin