.......اگر بگذارنـــــــــد

علی صدیقیان بیدگلی



1

اظهار عشق را به زبان احتیاج نیست      چندان که شد نگه به نگه آشنا بس است.

                                                                                                            « صائب تبریزی»

........................

2

به نرمی،تندخویان را ذلیل خود توان کردن            کند خاکستر آخر؛زیر دست خویش اخگر را.

                                                                                                         «طوفان مازندرانی»

..........................

3

تا دلی آتش نگیرد،حرف جانسوزی نگوید                  حال ما خواهی اگر،از گفته ی ما جستجو کن.

                                                                                                             « نظام وفا»

........................         

4

چون وا نمیکنی گرهی؛خود گره مباش                   ابرو گشاده باش،چو دستت گشاده نیست.                            

                                                                                                          «صائب تبریزی»

.......................

5

دست طلب چو پیش کسان میکنی دراز                         پل بسته ای که بگذری از آبروی خویش.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

........................

6

دست از کرم به عذر تُنُک مایگی مشوی                          برگی بر آب ،کشتی صد مور میشود.

                                                                                                                 «ناظم هروی»

........................

7

دور دستان را به احسان یاد کردن همت است               ورنه هر نخلی، به پای خود ثمر می افکند.

                                                                                                                  «صائب تبریزی»

........................

8

ریشه ی نخل کهنسال از جوان افزونترست                     بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

9

ز یاران کینه هرگز در دل یاران، نمیماند                       به روی آب جای قطره ی باران نمیماند.

                                                                                                                  «طاهر قزوینی»

......................

10

سخن خوبست ز اول ،خاطر کس را نرنجاند                  که بعد از گفتگو سودی ندارد،لب گزیدنها

                                                                                                                «قصاب کاشانی»

 ......................

11

شاه را به بُوَد از طاعت صد ساله و زهد                           قدر یکساعت عمری که در آن داد کند.

                                                                                                                      «حافظ»

......................

12

شد از فشار گردون،مویم سپید و سر زد                       شیری که خورده بودم؛در روزگار طفلی.

                                                                                                                «صائب تبریزی»

......................

13

طعنه ی خلق و جفای فلک و جور رقیب                        همه هیچند،اگر یار موافق باشد.

                                                                                                           «شوریده شیرازی»

.......................

14

کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی                             شوی ز کرده پشیمان، به هم توانی بست.

 

                                                                                                                 «کلیم کاشانی»

.......................

15

مبین در سرفرازی،هیچ خردی را به چشم کم                  که جا در دیده ی خود میدهد،خورشید شبنم را.

                                                                                                                «صائب تبریزی»

........................

16

معیار دوستان دغل،روز حاجتست                                    قرضی برای تجربه از دوستان طلب.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

17

نیست ظالم را پس از مظلوم چندان فرصتی                         شمع با پروانه در یکشب ز محفل میرود.

                                                                                                                 «هاشمی همدانی»

  ......................

18

هر محنتی که میکشم از تنگی قفس                                       کفران نعمتیست که در باغ کرده ام.

                                                                                                                «حاجب شیرازی»

.......................

19

افتادگی نکوست،اما به جای خویش                                   چوبی که نرم گشت،خورَد موریانه اش.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»

.......................

20

در گشادِ کار ما،هر کس سری در جَیب برد                              مشکل دیگر به کار مشکلم افزوده شد.

                                                                                                                 «صائب تبریزی»                                                                                                                                                                                                                             

نوشته شده در ٢٦ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()

Design By : Pars Skin