.......اگر بگذارنـــــــــد

علی صدیقیان بیدگلی



داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پیغام‌                                 که‌ کند مادر تو با من‌ جنگ‌                                       

هرکجا بیندم‌ از دور کند                                         چهره‌ پرچین‌ و جبین‌ پر آژنگ‌ 

با نگاه‌ غضب‌ آلود زند                                             بر دل‌ نازک‌ من‌ تیر خدنگ‌       

مادر سنگدلت‌ تا زنده‌ است‌                                    شهد در کام‌ من‌ و توست‌ شرنگ‌ 

نشوم‌ یکدل‌ و یکرنگ‌ تو را                                       تا نسازی دل‌ او از خون‌ رنگ‌ 

گر تو خواهی‌ به‌ وصالم‌ برسی‌                               باید این‌ ساعت، بی‌ خوف‌ و درنگ‌ 

روی و سینه‌ ی تنگش‌ بدری‌                                  دل‌ برون‌ آری از آن‌ سینه ی‌ تنگ‌ 

گرم‌ و خونین‌ به‌ منش‌ باز آری                                 تا برد زاینه‌ ی قلبم‌ زنگ 

عاشق‌ بی‌ خرد ناهنجار                                         نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بی‌ عصمت‌ و ننگ‌

حرمت‌ مادری‌ از یاد ببرد                                        خیره‌ از باده‌ و دیوانه‌ زبنگ‌ 

رفت‌ و مادر را افکند به‌ خاک‌                                    سینه‌ بدرید و دل‌ آورد به‌ چنگ‌ 

قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود                                 دل‌ مادر به‌ کفش‌ چون‌ نارنگ‌ 

از قضا خورد دم‌ در به‌ زمین‌                                     و اندکی‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌ 

وان‌  دل‌ گرم‌ که‌ جان‌ داشت‌ هنوز                           اوفتاد از کف‌ آن‌ بی‌ فرهنگ‌ 

از زمین‌ باز چو برخاست‌ نمود                                 پی‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌  

دید کز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌                                 آید آهسته‌ برون‌ این‌ آهنگ‌:  

«آه‌ دست‌ پسرم‌ یافت‌ خراش‌                         آه‌ پای پسرم‌ خورد به‌ سنگ‌»    

 

...................................

پ ن 1:ایرج‌ میرزا جلال‌ الملک‌ شاعر توانای‌ ایران‌ در اواخر دوره ی‌ ‌قاجاریه در سال‌ 1251ه.ش‌ در تبریز بدنیا آمد . پدر وی‌ غلامحسین‌ میرزا ملقب‌ به‌ صدر الشعرا(با تخلص‌ بهجت‌)از شعرای‌ معروف‌ عصر خود بود و جدش‌ ملک‌ ایرج‌ میرزا پسر فتحعلی‌ شاه‌ نیز اهل‌ شعر وادب‌ بود وبا تخلص‌ انصاف‌ شعر می‌ سرود............. سالهای‌ پایانی‌ عمر ایرج‌ میرزا با فقر و پریشانی‌ گذشت‌ و در سال‌ 1344 ه.ش‌ درتهران‌ درگذشت‌ و در گورستان‌ ظهیر الدوله‌ به‌ خاک‌ سپرده‌ شد.

 ...................................

پ ن 2:اولین آشنایی من با ایرج میرزا به سالهای آخر دبیرستان بازمیگردد. آن زمان که دیوانی نقطه چین دار از این شاعر را یافته بودیم و میخواندیم و ........

اما روانی طبع این شاعر ، چیزیست که همگان به آن اذعان دارند.شعر "گویند مرا چو زاد مادر" شعریست که با تمام سادگی و روانی، بار معنایی بالایی دارد که به نظرم در کتابهای درسی سالیان پیش به بچه ها آموخته میشده است.

هر چند شعرهای به قول عده ای، مبتذل این شاعر، ارج و قرب این شاعر را در دید دیگران کاسته است.

شعر« قلب مادر»، شعر زیباییست که از یک قطعه ی آلمانی ، ترجمه شده و بکار گرفتن قافیه های سخت، توانمندیهای بالای این شاعر را نشان میدهد.

نوشته شده در ۱۳ خرداد ۱۳۸٩ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()

Design By : Pars Skin