.......اگر بگذارنـــــــــد

علی صدیقیان بیدگلی



ای بازیگر گریه نکن، ما هممون مثل همیم.                                                                                             

صبحا که از خواب پا میشیم، نقاب به صورت میزنیم.

یکی« معلم» میشه و یکی میشه «خونه به دوش» ،                                                  

یکی «ترانه ساز» میشه، یکی میشه «غزل فروش».

کهنه نقاب زندگی، تا شب رو صورتهای ماست،

گریه های پشت نقاب، مثل همیشه بی صداست.

هر کسی  هستی یه دفعه، قد بکش از پشت نقاب،

 از رو نوشته حرف نزن ، رها شو از پیله ی خواب.

نقش یک دریچه رو ،رو میله ی قفس بکش ،

برای یک بار که شده جای خودت نفس بکش.

کاشکی میشد تو زندگی ،ما خودمون باشیم و بس،

تنها برای یک نگاه ، حتی برای یک نفس.

تا کی به جای خود ما، نقاب ما حرف بزنه ؟

 تا کی سکوت رو، رَج  زدن ،نقش نمایش منه؟

...............

میخوام همین ترانه رو، رو صحنه فریاد بزنم،

نقابمو پاره کنم  جای خودم داد بزنم........                        

پ ن: شعر نقاب با صدای سیاوش قمیشی. و شعری از یغما گلرویی  ،کتاب پرنده بی پرنده (با تشکر از دوست خوبم آقای سجاد رشیدی، که نام شاعر و نام کتاب را در اختیارم قرار داد.)                                      

نوشته شده در ٤ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط علی صدیقیان بیدگلی همراهــان ()

Design By : Pars Skin